بازگشت به بلاگ
پروتکل‌های استریمپخش ویدیو

انواع پروتکل‌های استریم ویدیو؛ HLS، RTMP، SRT و WebRTC کجا به کار می‌آیند؟

دوریفای۱۱ دقیقه زمان برای مطالعه
انواع پروتکل‌های استریم ویدیو؛ HLS، RTMP، SRT و WebRTC کجا به کار می‌آیند؟
انواع پروتکل‌های استریم ویدیو؛ HLS، RTMP، SRT و WebRTC کجا به کار می‌آیند؟

انواع پروتکل‌های استریم ویدیو؛ HLS، RTMP، SRT و WebRTC کجا به کار می‌آیند؟

برای پخش زندهٔ یک کلاس، ممکن است ویدیو با RTMPS یا SRT به سرور برسد و با HLS روی صفحهٔ دانشجو پخش شود. اگر دانشجو و مدرس قرار است هم‌زمان گفت‌وگو کنند، WebRTC هم به کار می‌آید. این‌ها جای یکدیگر را نمی‌گیرند: ارسال تصویر به سرور و رساندن آن به بیننده دو بخش متفاوت از مسیر استریم‌اند. با شناخت این مسیر، انتخاب پروتکل را بر اساس تأخیر موردنیاز، وضعیت شبکه و تعداد مخاطبان انجام می‌دهید.

پروتکل استریم در کدام بخش مسیر ویدیو قرار می‌گیرد؟

مسیر معمول یک پخش زنده چنین است:

دوربین یا نرم‌افزار ضبط مانند OBS ← پروتکل ارسال ← سرور رسانه ← پروتکل پخش و گاهی CDN ← مرورگر یا اپلیکیشن بیننده

در مرحلهٔ نخست که ورودی پخش یا ingest نام دارد، تصویر از فرستنده به سرور می‌رسد. سرور می‌تواند آن را پردازش کند، نسخه‌هایی با کیفیت‌های متفاوت بسازد و برای پخش آماده کند. سپس ویدیو از سرور به بیننده می‌رسد. اگر مخاطبان زیاد باشند، CDN، یعنی شبکهٔ توزیع محتوا، به رساندن ویدیو کمک می‌کند.

وقتی کسی می‌پرسد «HLS بهتر است یا RTMP؟»، اول باید معلوم شود دربارهٔ کدام بخش مسیر حرف می‌زند. RTMP بیشتر برای ارسال به سرور به کار می‌رود و HLS برای تحویل به بیننده؛ هر دو می‌توانند در یک پخش حضور داشته باشند. تأخیر نهایی هم حاصل کل مسیر است: تنظیم دوربین و رمزگذاری، پردازش سرور، شبکه و پخش‌کننده بر آن اثر می‌گذارند.

پروتکل، کدک و قالب فایل چه تفاوتی دارند؟

پروتکل، روش جابه‌جایی و دریافت ویدیو را تعیین می‌کند. کدک تصویر و صدا را فشرده و باز می‌کند؛ قالب رسانه یا ظرف فایل شیوهٔ بسته‌بندی آن‌ها را مشخص می‌کند. پس از نام HLS یا WebRTC نمی‌توان فهمید ویدیو با چه کدکی آماده شده است. CMAF هم قالب رسانه است، نه پروتکل استریم.

این تفاوت هنگام عیب‌یابی به کار می‌آید. وقتی تصویر به سرور می‌رسد اما روی یک دستگاه پخش نمی‌شود، افزون بر پروتکل باید سازگاری کدک، قالب و پخش‌کننده را هم بررسی کرد.

پروتکل‌های ارسال ویدیو به سرور

RTMP و RTMPS: مسیر آشنای فرستنده تا سرور

هنگام تنظیم نرم‌افزار پخش زنده، احتمالاً گزینهٔ RTMP را می‌بینید. با آن، فرستنده تصویر را به سرور می‌رساند تا برای بینندگان آماده شود. RTMPS همین مسیر را با ارتباط رمزگذاری‌شده فراهم می‌کند. اگر سرویس شما نشانی RTMPS داده است، برای ارسال امن از همان نشانی استفاده کنید.

وجود گزینهٔ RTMP در OBS به این معنی نیست که مرورگر مخاطب همان جریان RTMP را پخش می‌کند. مدرس می‌تواند با RTMPS به سرور وصل شود و دانشجو خروجی HLS را ببیند. هنگام انتخاب سرویس، دربارهٔ پروتکل ارسال و خروجی قابل‌پخش برای بیننده جداگانه بپرسید.

SRT: ارسال ویدیو روی اتصال ناپایدار

SRT برای انتقال ویدیوی زنده در شبکه‌هایی طراحی شده که ممکن است بسته‌های داده را از دست بدهند یا نوسان داشته باشند. برای فرستادن تصویر از محل رویداد به سرور مرکزی، به‌ویژه وقتی اتصال پایدار نیست، ارزش بررسی دارد. SRT Alliance نیز بر همین کاربرد در شبکه‌های غیرقابل‌پیش‌بینی تأکید می‌کند.

SRT هر اتصال ضعیفی را نجات نمی‌دهد؛ کیفیت شبکه و تنظیمات دو سر مسیر همچنان مهم‌اند. این پروتکل هم معمولاً خروجی مستقیم مرورگر بیننده نیست. سرور تصویر دریافتی را برای پخش مخاطب تبدیل می‌کند یا در قالب مناسب بازبسته‌بندی می‌کند.

WHIP: ورودی استاندارد برای جریان WebRTC

WHIP روشی استاندارد برای فرستادن جریان مبتنی بر WebRTC به سرویس پخش است. وقتی فرستنده و سرور هر دو از آن پشتیبانی می‌کنند و مسیر WebRTC در طراحی پخش حضور دارد، می‌توان از آن برای ورودی استفاده کرد. RFC 9725 نیز WHIP را برای ورود محتوا به سرویس استریم تعریف می‌کند. شیوهٔ رساندن ویدیو به بینندگان، تصمیم جداگانه‌ای است.

برای مدرسی که می‌خواهد خروجی دوربین را به سرویس پخش بفرستد، ابتدا باید دید سرویس و ابزارش از کدام روش ورودی پشتیبانی می‌کنند. اگر زیرساخت برای WebRTC و تأخیر کم طراحی شده باشد، WHIP هم یکی از گزینه‌هاست؛ در سرویس‌های دیگر ممکن است RTMPS یا SRT مسیر ارسال باشد.

پروتکل‌های پخش برای بیننده

HLS و LL-HLS: انتخاب رایج برای پخش گسترده

در HLS، ویدیو به بخش‌های کوچک تقسیم می‌شود و پخش‌کننده فهرست آن بخش‌ها را دریافت می‌کند؛ فایل این فهرست معمولاً پسوند m3u8 دارد. اگر چند نسخه با کیفیت متفاوت آماده شده باشد، پخش‌کننده می‌تواند متناسب با وضعیت اتصال میان آن‌ها جابه‌جا شود. این همان «کیفیت تطبیقی» یا ABR است. HLS از HTTP استفاده می‌کند و با شبکه‌های توزیع محتوا سازگار است؛ RFC 8216 سازوکار آن را شرح می‌دهد.

HLS برای سخنرانی، وبینار یک‌طرفه و دورهٔ ضبط‌شده کاربرد دارد. اگر دانشجو باید بی‌درنگ با مدرس گفت‌وگو کند، تأخیر HLS معمولی می‌تواند مانع باشد. LL-HLS برای کاهش تأخیر پخش زنده به کار می‌رود، اما فرستنده، سرور، شبکه و پخش‌کننده باید از مسیر کم‌تأخیر پشتیبانی کنند. نام LL-HLS به‌تنهایی تأخیر مشخصی را تضمین نمی‌کند.

MPEG-DASH: پخش تطبیقی مبتنی بر HTTP

MPEG-DASH نیز ویدیوی بخش‌بندی‌شده را با امکان کیفیت تطبیقی تحویل می‌دهد. فایل راهنمای پخش آن MPD نام دارد. این روش هم برای پخش زنده و هم برای ویدیوی ضبط‌شده کاربرد دارد و می‌توان آن را در مقیاس گسترده به کار گرفت. راهنمای DASH Industry Forum به سازگاری پیاده‌سازی‌های این روش می‌پردازد.

برای سازندهٔ دوره، سازگاری سرویس پخش، پخش‌کننده و دستگاه‌های مخاطبان تعیین‌کننده است. یک سامانه می‌تواند برای دستگاه‌های مختلف خروجی‌های متفاوت آماده کند. پیش از انتخاب قطعی، همان ویدیو را روی دستگاه‌های رایج مخاطبان آزمایش کنید تا مشکل سازگاری را زودتر ببینید.

WebRTC: وقتی مکالمه بخشی از کلاس است

WebRTC برای ارتباط زنده و تعاملی در مرورگر و اپلیکیشن به کار می‌رود. در کلاس کوچکی که دانشجویان هم‌زمان صحبت می‌کنند، سؤال شفاهی می‌پرسند یا تصویرشان را به اشتراک می‌گذارند، فاصلهٔ میان گفتن و شنیدن باید کوتاه باشد. استاندارد W3C برای WebRTC قابلیت‌های ارتباط زنده در مرورگر را شرح می‌دهد.

با بیشتر شدن شرکت‌کنندگان فعال، طراحی سرور و منابع لازم برای پخش تعاملی هم تغییر می‌کند. تماشاگرانی که فقط برنامه را می‌بینند، لزوماً به همان مسیر گفت‌وگوی دوطرفه نیاز ندارند. مثلاً مدرس و مهمان می‌توانند با WebRTC صحبت کنند و بقیه خروجی برنامه را از مسیر پخش گسترده ببینند. تعداد کسانی که باید صحبت کنند و تأخیر قابل‌قبول، مسیر مناسب را روشن می‌کند.

RTSP و RTP: جایگاه آن‌ها در تصویر دوربین

RTSP را بیشتر هنگام دریافت تصویر از دوربین‌های تحت شبکه می‌بینید. این پروتکل نشست پخش را کنترل می‌کند و در چنین سامانه‌هایی ممکن است خود ویدیو با RTP منتقل شود. در این مسیر، RTSP به دریافت تصویر دوربین کمک می‌کند. نشانی RTSP دوربین به‌تنهایی برای پخش عمومی در صفحهٔ وب کافی نیست.

برای نمایش دوربین در وب‌سایت یا پنل آموزشی، جریان آن را در سرور رسانه دریافت می‌کنند و سپس خروجی سازگار با پخش‌کنندهٔ مقصد می‌سازند. دسترسی امن به دوربین و توان سرور برای تبدیل یا بازبسته‌بندی تصویر هم بخشی از همین انتخاب است.

مقایسهٔ سریع پروتکل‌های استریم ویدیو

این جدول جای معمول هر گزینه و نکتهٔ اصلی انتخاب آن را کنار هم می‌گذارد. برای قضاوت دربارهٔ تأخیر، باید مسیر کامل پخش را روی سامانهٔ خودتان آزمایش کنید.

گزینهجای معمول در مسیرمناسب براینکتهٔ انتخاب
RTMP / RTMPSفرستنده ← سرورارسال از ابزار پخش زندهبرای مشاهدهٔ نهایی در مرورگر، خروجی مناسب دیگری لازم است.
SRTفرستنده ← سرورارسال روی مسیر شبکهٔ ناپایدارپشتیبانی دو سر اتصال و تنظیمات شبکه را بررسی کنید.
WHIPفرستنده ← سرورورود جریان WebRTCفرستنده و سرویس باید از WHIP پشتیبانی کنند.
HLSسرور ← بینندهپخش عمومی و ویدیوی ضبط‌شدهبرای تعامل گفتاری فوری، تأخیر آن را بسنجید.
LL-HLSسرور ← بینندهپخش گسترده با تأخیر کمترکل زنجیره باید برای حالت کم‌تأخیر آماده باشد.
MPEG-DASHسرور ← بینندهپخش تطبیقی زنده یا ضبط‌شدهسازگاری پخش‌کننده و دستگاه‌ها مهم است.
WebRTCارتباط تعاملی؛ گاهی ورود و پخشکلاس و گفت‌وگوی زندهتعداد افراد فعال بر طراحی زیرساخت اثر می‌گذارد.
RTSP / RTPدوربین یا منبع تصویر ← سروردریافت تصویر دوربین شبکهبرای نمایش عمومی در وب به مسیر پخش مناسب نیاز است.

برای کلاس یا کسب‌وکار آموزشی کدام مسیر مناسب‌تر است؟

برای انتخاب، از این سه پرسش شروع کنید: چه کسی تصویر را می‌فرستد؟ چند نفر هم‌زمان تماشا می‌کنند؟ آیا مخاطب باید همان لحظه با فرستنده صحبت کند؟ بعد وضعیت شبکهٔ محل تولید و دستگاه‌های بیننده را بررسی کنید.

  • پخش سخنرانی یا همایش برای جمع بزرگ: اگر بیشتر افراد بیننده‌اند، تحویل با HLS یا گزینهٔ مشابهِ پخش تطبیقی، نقطهٔ شروع مناسبی است. تصویر می‌تواند با RTMPS یا، در صورت نیاز و پشتیبانی سرویس، با SRT به سرور برسد.
  • کلاس کوچک با گفت‌وگوی دوطرفه: WebRTC را برای بخش تعاملی بررسی کنید. اگر کلاس علاوه بر شرکت‌کنندگان فعال، تماشاگران زیادی دارد، مسیر پخش آن‌ها را جداگانه طراحی کنید.
  • ارسال تصویر از محل رویداد با اینترنت ناپایدار: SRT را برای فاصلهٔ فرستنده تا سرور بررسی کنید. پیش از رویداد، اتصال واقعی همان محل را آزمایش کنید؛ مشکل شبکه با تغییر نام پروتکل به‌تنهایی حل نمی‌شود.
  • نمایش دوربین تحت شبکه: ابتدا ببینید دوربین چه خروجی‌ای، مانند RTSP، می‌دهد. سپس راه دریافت امن آن در سرور و تحویل سازگار با پخش‌کنندهٔ وب را مشخص کنید.
  • فروش دورهٔ ضبط‌شده: نیاز اصلی، پخش روان روی دستگاه‌های مخاطب و سازگاری پخش‌کننده است. HLS و MPEG-DASH هر دو می‌توانند برای ویدیوی درخواستی به کار روند؛ تأخیر زنده در این سناریو معیار اصلی نیست.

پیش از انتشار عمومی، یک بار مسیر کامل را با دوربین، شبکه، سرویس و دستگاه‌هایی که قرار است واقعاً استفاده شوند آزمایش کنید. این کار نشان می‌دهد تصویر کجا به مشکل می‌خورد؛ عددهای تأخیر در جدول‌های عمومی چنین چیزی را دربارهٔ سامانهٔ شما نمی‌گویند.

خطاهای رایج هنگام انتخاب پروتکل

یکی از خطاها این است که برای ورودی سرور و خروجی بیننده، دنبال یک پروتکل واحد بگردیم. خطای دیگر، یکی دانستن «کم‌تأخیر» و «مناسب برای گفت‌وگو» است. برای مکالمه، افزون بر سرعت رسیدن تصویر، مسیر برگشت صدا و تصویر، نقش شرکت‌کنندگان و زیرساخت ارتباطی هم باید درست طراحی شوند.

دستگاه مخاطب را هم نباید از قلم انداخت. ویدیویی که در یک نرم‌افزار فنی باز می‌شود، ممکن است در پخش‌کنندهٔ سایت کار نکند. کیفیت تطبیقی هم تنها با انتخاب HLS یا DASH به دست نمی‌آید؛ باید چند نسخهٔ مناسب از تصویر آماده و پخش‌کننده درست تنظیم شده باشد. پیش از رویداد، مسیر را تا صفحهٔ بیننده امتحان کنید.

پرسش‌های رایج دربارهٔ پروتکل‌های استریم ویدیو

آیا RTMP در مرورگر پخش می‌شود؟

برای پخش معمولِ ویدیو در مرورگر، RTMP را مسیر نهایی مخاطب در نظر نگیرید. کاربرد رایج آن ارسال تصویر از نرم‌افزاری مانند OBS به سرور است؛ سرور سپس خروجی مناسب پخش‌کننده، مانند HLS، را فراهم می‌کند.

برای وبینار تعاملی WebRTC بهتر است یا HLS؟

اگر شرکت‌کنندگان باید هم‌زمان صحبت کنند، WebRTC برای بخش تعاملی مناسب‌تر است. اگر بیشتر افراد فقط تماشاگرند، HLS برای تحویل گسترده انتخاب قابل‌بررسی است. در یک وبینار، ممکن است هر دو در بخش‌های متفاوت مسیر استفاده شوند.

تفاوت SRT و RTMP چیست؟

هر دو می‌توانند تصویر را به سرور برسانند، اما SRT با تمرکز بر انتقال زنده در شبکه‌های غیرقابل‌پیش‌بینی طراحی شده است. انتخاب میان آن‌ها به کیفیت مسیر ارسال، پشتیبانی فرستنده و سرویس گیرنده و نتیجهٔ آزمایش واقعی بستگی دارد.

آیا HLS و MPEG-DASH فقط برای پخش زنده‌اند؟

خیر. هر دو برای رساندن ویدیوی ضبط‌شده به بیننده هم استفاده می‌شوند. در دورهٔ ازپیش‌ضبط‌شده، کیفیت تطبیقی و سازگاری دستگاه‌ها معمولاً مهم‌تر از تأخیر پخش زنده است.

تصویر RTSP دوربین را چگونه در وب نشان دهیم؟

جریان RTSP را از دوربین در یک سرور رسانه دریافت کنید و خروجی متناسب با پخش‌کنندهٔ وب بسازید. در کنار آن، دسترسی به دوربین و ظرفیت سرور را بررسی کنید. نشانی RTSP به‌تنهایی راه‌حل نمایش عمومی در صفحهٔ وب نیست.

آیا یک پروتکل برای همهٔ استریم‌ها بهترین است؟

خیر. برای تصمیم درست، مرحلهٔ مسیر را مشخص کنید: ارسال به سرور، پخش برای بیننده یا ارتباط دوطرفه. سپس تأخیر لازم، تعداد مخاطبان، وضعیت شبکه و سازگاری دستگاه‌ها را با هم بسنجید. ترکیب چند پروتکل در یک سامانه، انتخابی عادی و گاهی ضروری است.

ابزارهای سایتت رو یک‌جا داشته باش

سایت، هاست و دامنه آماده‌ست؛ تو دوره‌هات رو امن بفروش و پرداخت‌ها رو با درگاه دوریفای بگیر. همه‌چی رو یک‌جا داشته باش

مطالب پیشنهادی