بازگشت به بلاگ
HDRفناوری تصویر

فناوری HDR چیست و چگونه کیفیت تصویر را بهتر می‌کند؟

دوریفای۱۵ دقیقه زمان برای مطالعه
فناوری HDR چیست و چگونه کیفیت تصویر را بهتر می‌کند؟
فناوری HDR چیست و چگونه کیفیت تصویر را بهتر می‌کند؟

فناوری HDR چیست و چگونه کیفیت تصویر را بهتر می‌کند؟

HDR مخفف High Dynamic Range یا «دامنه دینامیکی بالا» است. این فناوری به تصویر کمک می‌کند جزئیات بیشتری را هم در بخش‌های بسیار روشن و هم در قسمت‌های تاریک نشان دهد و رنگ‌ها را طبیعی‌تر و گسترده‌تر بازتولید کند. به همین دلیل، یک تصویر HDR خوب معمولاً درخشان‌تر، واقعی‌تر و دارای عمق بیشتری از تصویر SDR است.

اما HDR فقط به معنی روشن‌تر شدن صفحه یا داشتن رزولوشن 4K نیست. برای دیدن نتیجه واقعی، محتوا، دستگاه پخش، کابل، پورت، نمایشگر و تنظیمات باید با یکدیگر سازگار باشند. در این راهنما می‌بینیم HDR دقیقاً چگونه کار می‌کند، چه تفاوتی با SDR و 4K دارد، فرمت‌های مختلف آن چه کاربردی دارند و هنگام خرید تلویزیون یا مانیتور چطور کیفیت HDR واقعی را تشخیص دهیم.

HDR چیست؟

چشم انسان می‌تواند در یک صحنه، تفاوت‌های زیادی میان یک نقطه بسیار تاریک و یک منبع نورانی شدید را تشخیص دهد. دوربین و نمایشگر معمولی در ثبت یا نمایش هم‌زمان این دو محدوده با محدودیت روبه‌رو هستند: اگر نوردهی برای حفظ جزئیات سایه‌ها تنظیم شود، بخش‌های روشن ممکن است کاملاً سفید شوند؛ اگر نوردهی برای چراغ‌ها و آسمان انتخاب شود، سایه‌ها سیاه و بی‌جزئیات دیده می‌شوند.

HDR این محدوده را وسیع‌تر می‌کند. محتوای HDR می‌تواند روشنایی، رنگ و جزئیات بیشتری را در اختیار نمایشگر بگذارد و نمایشگر نیز، در صورت داشتن توان کافی، آن‌ها را با کنتراست و شدت نور مناسب بازسازی کند.

در عمل، سه مفهوم متفاوت با نام HDR شناخته می‌شوند:

  • HDR در عکاسی: دوربین یا گوشی چند نوردهی را ترکیب می‌کند تا جزئیات آسمان و سایه‌ها هم‌زمان حفظ شود.
  • HDR در تولید ویدیو: فیلم با دامنه روشنایی و رنگ گسترده‌تری ضبط و مستر می‌شود.
  • HDR در نمایشگر: تلویزیون، مانیتور یا گوشی سیگنال HDR را دریافت می‌کند و باید بتواند تفاوت روشنایی و رنگ آن را نمایش دهد.

این سه مفهوم به هم مرتبط‌اند، اما یکی نیستند. وجود حالت HDR در دوربین گوشی، به‌تنهایی به معنی داشتن نمایشگر HDR باکیفیت نیست.

Dynamic Range یا دامنه دینامیکی یعنی چه؟

دامنه دینامیکی فاصله میان تاریک‌ترین و روشن‌ترین بخش قابل ثبت یا نمایش یک سیستم است. برای مثال، در صحنه‌ای از غروب که خورشید در پس‌زمینه قرار دارد و فردی در پیش‌زمینه ایستاده است، دامنه دینامیکی به اختلاف شدید میان نور خورشید و سایه‌های چهره مربوط می‌شود.

در تصویر SDR، این فاصله محدودتر است. نتیجه ممکن است آسمانی بدون جزئیات، سایه‌هایی کاملاً سیاه یا رنگ‌هایی کم‌جان باشد. HDR اطلاعات بیشتری درباره این محدوده نگه می‌دارد؛ سپس نمایشگر با استفاده از روشنایی، کنتراست و پردازش تصویر خود، آن را به خروجی قابل مشاهده تبدیل می‌کند.

HDR قرار نیست همه بخش‌های تصویر را به یک اندازه روشن کند. هدف این است که هر بخش، روشنایی متناسب با خود را داشته باشد: انعکاس نور روی فلز درخشان باشد، اما دیوار کنار آن سفید و بی‌جزئیات نشود؛ جزئیات لباس تیره دیده شود، اما تصویر خاکستری و بی‌کنتراست به نظر نرسد.

HDR چگونه کار می‌کند؟

برای ایجاد و نمایش HDR، چند ویژگی فنی در کنار هم کار می‌کنند.

روشنایی و کنتراست

نمایشگر HDR باید بتواند نقاط روشن را بسیار روشن‌تر از نمایشگر SDR نشان دهد و هم‌زمان سطح مشکی مناسبی داشته باشد. اختلاف میان این دو، کنتراست قابل مشاهده را شکل می‌دهد.

عدد nit واحد رایج سنجش روشنایی صفحه است. با این حال، عدد بالاتر همیشه به معنی HDR بهتر نیست. روشنایی اوج ممکن است فقط برای چند ثانیه یا در بخش کوچکی از تصویر به دست آید. اندازه‌گیری در پنجره‌های مختلف، کنترل نور پس‌زمینه و توان حفظ روشنایی نیز اهمیت دارد.

گستره رنگی بیشتر

محتوای HDR معمولاً از گستره رنگی وسیع‌تری نسبت به SDR استفاده می‌کند. این گستره به نمایشگر اجازه می‌دهد سبزهای زنده‌تر، قرمزهای عمیق‌تر و تفاوت‌های ظریف‌تری میان رنگ‌های نزدیک به هم نشان دهد.

گستره رنگی به‌تنهایی کافی نیست. اگر پنل نتواند آن رنگ‌ها را با دقت و روشنایی مناسب تولید کند، رنگ‌ها ممکن است بیش‌ازحد اشباع یا غیرطبیعی به نظر برسند.

عمق رنگ 10 یا 12 بیت

عمق رنگ بیشتر یعنی سیستم می‌تواند سطوح بیشتری از هر کانال رنگی را ذخیره و نمایش دهد. محتوای HDR10 معمولاً با عمق 10 بیت تولید می‌شود؛ برخی فرمت‌ها و زنجیره‌های حرفه‌ای از 12 بیت نیز پشتیبانی می‌کنند.

عمق رنگ بیشتر به کاهش banding کمک می‌کند. Banding زمانی دیده می‌شود که یک گرادیان، مثلاً آسمان یا سایه، به جای تغییر نرم، به نوارهای مشخص تقسیم شود. البته کیفیت فشرده‌سازی، خود محتوا و پردازش تلویزیون نیز در این مشکل نقش دارند.

انتقال روشنایی و tone mapping

سیگنال HDR مقدار روشنایی صحنه را به شکل متفاوتی از SDR کدگذاری می‌کند. دو روش مهم در این حوزه PQ و HLG هستند. نمایشگر پس از دریافت سیگنال، آن را با توان واقعی پنل تطبیق می‌دهد؛ این فرایند tone mapping نام دارد.

اگر محتوای HDR روشن‌تر از توان نمایشگر باشد، تلویزیون باید اطلاعات را فشرده کند تا جزئیات از بین نرود. tone mapping ضعیف می‌تواند تصویری بیش‌ازحد تاریک، هایلایت‌های بریده یا رنگ‌های غیرطبیعی ایجاد کند.

فراداده ثابت و پویا

فراداده، اطلاعاتی درباره روشنایی و ویژگی‌های مستر ویدیو است. در فراداده ثابت، یک تنظیم کلی برای کل فیلم یا برنامه ارائه می‌شود. در فراداده پویا، اطلاعات می‌تواند برای هر صحنه یا حتی هر بخش از تصویر تغییر کند.

فراداده پویا در نمایشگرهای مختلف انعطاف بیشتری ایجاد می‌کند، اما نتیجه نهایی همچنان به کیفیت پنل و پردازشگر تصویر وابسته است. داشتن فراداده پویا به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که تلویزیون تصویر بهتری نشان دهد.

تفاوت HDR با SDR، 4K و HD چیست؟

این اصطلاح‌ها به یک ویژگی واحد اشاره نمی‌کنند و مقایسه مستقیم آن‌ها گاهی باعث سردرگمی می‌شود.

فناوری یا اصطلاحچه چیزی را توصیف می‌کند؟نمونه نتیجه
SDRدامنه روشنایی و رنگ استاندارد و محدودترتصویر معمولی با کنتراست و روشنایی محدودتر
HDRدامنه روشنایی، کنتراست و رنگ گسترده‌ترجزئیات بیشتر در سایه‌ها و هایلایت‌ها
HDرزولوشن، معمولاً 1280×720 یا 1920×1080تعداد پیکسل‌های تصویر
4K یا UHDرزولوشن بالاتر، معمولاً 3840×2160جزئیات فضایی بیشتر

بنابراین HDR رقیب 4K نیست. 4K می‌گوید تصویر چند پیکسل دارد؛ HDR می‌گوید این پیکسل‌ها چه دامنه‌ای از نور و رنگ را نمایش می‌دهند. یک فیلم می‌تواند 4K و SDR باشد یا 1080p و HDR. بهترین تجربه معمولاً از ترکیب رزولوشن بالا، محتوای HDR خوب و نمایشگر توانمند به دست می‌آید.

انواع اصلی فرمت HDR

HDR10 چیست؟

HDR10 رایج‌ترین فرمت پایه HDR در تلویزیون‌ها، کنسول‌ها، دیسک‌های Ultra HD Blu-ray و سرویس‌های پخش است. این فرمت معمولاً از رنگ 10 بیت، منحنی روشنایی PQ و فراداده ثابت استفاده می‌کند.

مزیت اصلی HDR10، سازگاری گسترده و دسترسی ساده‌تر است. تقریباً هر دستگاهی که برچسب HDR داشته باشد، انتظار می‌رود از HDR10 پشتیبانی کند. محدودیت آن این است که تنظیم کلی فیلم برای همه صحنه‌ها یکسان است و نمایشگر باید با tone mapping خود تفاوت میان صحنه‌های مختلف را مدیریت کند.

HDR10+ چیست؟

HDR10+ نسخه‌ای از HDR با فراداده پویاست. در این روش، اطلاعات روشنایی می‌تواند از صحنه‌ای به صحنه دیگر تغییر کند و نمایشگر بهتر خود را با محتوای هر بخش تطبیق دهد.

HDR10+ در برخی تلویزیون‌ها، گوشی‌ها و سرویس‌های استریم پشتیبانی می‌شود. برای استفاده از آن، هم محتوا و هم دستگاه پخش و نمایشگر باید سازگار باشند. اگر یکی از اجزای زنجیره فقط HDR10 را بشناسد، محتوا معمولاً به شکل HDR10 پایه پخش می‌شود.

Dolby Vision چیست؟

Dolby Vision یک فرمت HDR اختصاصی است که از فراداده پویا و مشخصات فنی گسترده‌ای پشتیبانی می‌کند. این فرمت در بعضی فیلم‌ها، سریال‌ها، تلویزیون‌ها، پخش‌کننده‌ها و کنسول‌ها وجود دارد.

پشتیبانی از Dolby Vision می‌تواند برای سازگاری با محتوای دارای این فرمت مزیت باشد، اما نباید آن را به‌تنهایی معیار خرید قرار داد. یک تلویزیون با Dolby Vision و پنل ضعیف ممکن است از تلویزیونی با HDR10 و کنتراست بهتر، تصویر نامطلوب‌تری ارائه کند.

HLG چیست؟

HLG یا Hybrid Log-Gamma برای پخش زنده و تلویزیونی طراحی شده است. این فرمت به فراداده جداگانه وابستگی کمتری دارد و برای محیط‌هایی مناسب است که محتوای SDR و HDR باید در یک جریان پخش مدیریت شوند.

HLG در برخی شبکه‌های تلویزیونی، رویدادهای زنده و دوربین‌ها دیده می‌شود. کاربرد آن با HDR10 و Dolby Vision یکسان نیست؛ بنابراین «بهترین فرمت» به نوع محتوا و دستگاه مورد استفاده بستگی دارد.

کدام فرمت HDR بهتر است؟

برنده مطلقی وجود ندارد. برای انتخاب، این موارد را بررسی کنید:

  • اگر بیشترین سازگاری را می‌خواهید، HDR10 اهمیت زیادی دارد.
  • اگر محتوای مورد علاقه‌تان HDR10+ است، پشتیبانی از آن می‌تواند مفید باشد.
  • اگر فیلم‌ها و سرویس‌های دارای Dolby Vision تماشا می‌کنید، تلویزیون و پلیر سازگار انتخاب کنید.
  • برای پخش زنده، HLG معمولاً کاربرد مناسب‌تری دارد.

پشتیبانی هم‌زمان از چند فرمت، انعطاف‌پذیری بیشتری می‌دهد؛ اما کیفیت واقعی پنل، کنتراست و پردازش تصویر از نام فرمت مهم‌تر است.

HDR در دوربین و گوشی چه کاربردی دارد؟

در عکاسی HDR، گوشی یا دوربین معمولاً چند عکس با نوردهی متفاوت می‌گیرد و آن‌ها را ترکیب می‌کند. یک عکس، جزئیات سایه‌ها را بهتر نگه می‌دارد، عکس دیگر جزئیات بخش روشن را؛ نرم‌افزار سپس نتیجه‌ای متعادل‌تر می‌سازد.

این حالت برای منظره‌های پرکنتراست، پنجره‌های روشن، غروب و عکس‌های معماری مفید است. اما اگر سوژه یا دوربین حرکت کند، ترکیب چند فریم می‌تواند باعث ghosting یا شبح‌وار شدن لبه‌ها شود. در بعضی گوشی‌ها نیز پردازش تهاجمی HDR رنگ‌ها را غیرطبیعی و تصویر را بیش‌ازحد شارپ می‌کند.

HDR ویدیو در گوشی معنای دیگری دارد. در اینجا دوربین باید ویدیو را با استاندارد HDR ضبط یا مستر کند و نمایشگر و نرم‌افزار پخش نیز توان بازتولید آن را داشته باشند. پس روشن بودن گزینه HDR هنگام فیلم‌برداری، تضمین نمی‌کند که ویدیو روی هر صفحه‌ای بهتر دیده شود.

برای دیدن محتوای HDR به چه چیزهایی نیاز داریم؟

تجربه HDR یک زنجیره کامل است:

محتوا → سرویس یا دیسک → پلیر، تلویزیون‌گیر یا کنسول → کابل و پورت → نمایشگر → تنظیمات تصویر

اگر فیلم SDR باشد، تلویزیون نمی‌تواند اطلاعات HDR واقعی را از هیچ تولید کند؛ حالت‌های شبیه‌سازی‌شده فقط تصویر را پردازش می‌کنند. اگر محتوا HDR باشد اما نمایشگر سازگار نباشد، دستگاه ممکن است آن را به SDR تبدیل کند یا با نتیجه‌ای ضعیف نمایش دهد.

در عمل این موارد را بررسی کنید:

  1. سرویس استریم یا دیسک باید نسخه HDR محتوا را ارائه کند؛ سرعت اینترنت و نوع اشتراک نیز ممکن است روی کیفیت اثر بگذارد.
  2. پلیر، کنسول یا گیرنده باید فرمت موردنظر را عبور دهد.
  3. کابل و پورت HDMI باید برای رزولوشن، نرخ نوسازی و عمق رنگ مورد استفاده مناسب باشند.
  4. تلویزیون یا مانیتور باید سیگنال HDR را تشخیص دهد و در ورودی مربوطه، حالت HDR فعال باشد.
  5. تنظیمات تصویر نباید روشنایی، رنگ یا tone mapping را به شکل نادرست تغییر داده باشند.

آیا هر نمایشگر دارای برچسب HDR خوب است؟

خیر. عبارت «HDR Ready» یا «پشتیبانی از HDR» ممکن است فقط به این معنا باشد که دستگاه سیگنال HDR را دریافت می‌کند؛ نه اینکه پنل توان نمایش چشمگیر آن را دارد. بعضی نمایشگرهای ارزان، HDR را قبول می‌کنند اما روشنایی، سطح مشکی یا گستره رنگی آن‌ها برای ارائه تفاوت واقعی کافی نیست.

هنگام خرید این ویژگی‌ها را کنار هم بررسی کنید:

روشنایی اوج و روشنایی پایدار

روشنایی اوج برای انعکاس خورشید، چراغ و انفجار مفید است، اما روشنایی پایدار نشان می‌دهد پنل در صحنه‌های طولانی چقدر عملکرد خود را حفظ می‌کند. صرفاً به یک عدد بزرگ در تبلیغات اکتفا نکنید و ببینید عدد در چه شرایطی اندازه‌گیری شده است.

سطح مشکی و کنتراست

مشکی خاکستری، به‌خصوص در اتاق تاریک، عمق HDR را کاهش می‌دهد. OLED معمولاً کنترل بسیار خوبی روی سطح مشکی دارد؛ LCDهای دارای local dimming و Mini-LED نیز می‌توانند روشنایی بالاتر و کنتراست مناسبی ارائه دهند، اما کیفیت اجرای نوردهی موضعی میان مدل‌ها تفاوت زیادی دارد.

local dimming و blooming

Local dimming نور پس‌زمینه را در نواحی مختلف کنترل می‌کند. این قابلیت در LCD می‌تواند تضاد میان بخش روشن و تاریک را افزایش دهد. اگر کنترل نواحی ضعیف باشد، اطراف نوشته یا جسم روشن روی زمینه تیره هاله‌ای دیده می‌شود که به آن blooming می‌گویند.

گستره رنگی و دقت رنگ

گستره رنگی وسیع باید با دقت رنگ مناسب همراه باشد. رنگ‌های بسیار اشباع، لزوماً طبیعی نیستند. بررسی‌های معتبر یا اندازه‌گیری مستقل می‌تواند بهتر از ادعای روی جعبه نشان دهد دستگاه در محتوای HDR چه عملکردی دارد.

گواهی VESA DisplayHDR

در مانیتورها، استانداردهای VESA DisplayHDR سطوح مختلفی از عملکرد را مشخص می‌کنند. این گواهی می‌تواند اطلاعات مفیدی درباره روشنایی، کنتراست و برخی ویژگی‌های HDR بدهد، اما سطح گواهی را دقیق بخوانید؛ DisplayHDR 400 با سطوح بالاتر یکسان نیست. در کنار گواهی، بررسی مستقل، نوع پنل و کاربرد شما نیز اهمیت دارد.

نوع پنل و زاویه استفاده

OLED، LCD، QLED و Mini-LED هرکدام نقاط قوت متفاوتی دارند. OLED معمولاً مشکی عمیق و کنترل پیکسلی دقیق ارائه می‌کند. Mini-LED می‌تواند روشنایی بالایی داشته باشد. QLED در بسیاری از مدل‌ها به گستره رنگی وسیع کمک می‌کند، اما نام تجاری به‌تنهایی کیفیت HDR را مشخص نمی‌کند.

HDR در بازی و کنسول

در بازی‌ها، HDR می‌تواند آتش، نور خورشید، چراغ‌های شهر و صحنه‌های تاریک را واقعی‌تر کند. با این حال، بازی باید HDR واقعی داشته باشد و کنسول یا رایانه نیز باید سیگنال را با تنظیمات درست به نمایشگر بفرستد.

پس از فعال‌کردن HDR، کالیبراسیون داخلی کنسول یا بازی را اجرا کنید. معمولاً از شما خواسته می‌شود روشنایی نمادهای تیره و شدت نور نمادهای روشن را تنظیم کنید. اگر این مرحله را نادیده بگیرید، ممکن است جزئیات سایه‌ها ناپدید یا هایلایت‌ها بیش‌ازحد سفید شوند.

در ویندوز نیز فعال‌کردن HDR در تنظیمات سیستم همیشه به معنی نتیجه بهتر برای همه برنامه‌ها نیست. بعضی بازی‌ها HDR بومی دارند و برخی برنامه‌ها یا بازی‌های قدیمی با تبدیل SDR به HDR کار می‌کنند. روشنایی محیط، نوع مانیتور، نرخ نوسازی و تأخیر ورودی را هم در انتخاب خود در نظر بگیرید.

چرا تصویر HDR گاهی تاریک یا بی‌رنگ است؟

چند علت رایج وجود دارد:

  • نمایشگر روشنایی کافی برای محتوای HDR ندارد و tone mapping تصویر را بیش‌ازحد فشرده می‌کند.
  • محتوا، پلیر و تلویزیون روی یک فرمت مشترک توافق نکرده‌اند.
  • گزینه HDMI Enhanced، ورودی HDR یا حالت تصویر مناسب فعال نیست.
  • تنظیمات روشنایی و کالیبراسیون کنسول اشتباه است.
  • محتوای SDR با حالت HDR تلویزیون اشتباه گرفته شده یا برعکس.
  • کابل، پورت یا دستگاه واسط سیگنال کامل HDR را عبور نمی‌دهد.
  • حالت صرفه‌جویی انرژی روشنایی صفحه را محدود کرده است.

برای عیب‌یابی، ابتدا یک محتوای HDR شناخته‌شده را از یک منبع مطمئن پخش کنید. سپس روی تلویزیون بررسی کنید نشانگر HDR ظاهر می‌شود یا حالت تصویر تغییر می‌کند. ورودی HDMI، تنظیمات کنسول، کابل و گزینه‌های صرفه‌جویی انرژی را یکی‌یکی بررسی کنید. اگر تصویر همچنان تاریک است، احتمالاً محدودیت واقعی پنل یا پردازشگر نمایشگر است، نه صرفاً یک گزینه خاموش.

تصویر شسته‌شده نیز معمولاً از ناهماهنگی سطح سیگنال، تنظیمات رنگ یا تبدیل نادرست HDR و SDR ناشی می‌شود. تغییرات تصادفی در چند گزینه هم‌زمان، پیدا کردن علت را دشوار می‌کند؛ هر بار فقط یک تنظیم را تغییر دهید.

جمع‌بندی

فناوری HDR با افزایش دامنه روشنایی، کنتراست و گستره رنگی، تصویر را به توانایی چشم انسان نزدیک‌تر می‌کند. اما HDR یک برچسب ساده یا معادل 4K نیست. تفاوت واقعی زمانی دیده می‌شود که محتوای HDR مناسب، دستگاه پخش سازگار و نمایشگری با روشنایی، سطح مشکی، رنگ و tone mapping خوب در کنار هم قرار بگیرند.

برای استفاده معمولی، پشتیبانی از HDR10 و کیفیت مناسب پنل نقطه شروع خوبی است. سپس بر اساس محتوای مورد علاقه خود، سازگاری با HDR10+، Dolby Vision یا HLG را بررسی کنید. هنگام خرید نیز به جای نام فرمت، مجموعه‌ای از روشنایی پایدار، کنتراست، local dimming، دقت رنگ و بررسی مستقل را معیار قرار دهید.

سوالات متداول درباره HDR

HDR مخفف چیست؟

HDR مخفف High Dynamic Range، به معنی دامنه دینامیکی بالا است. این فناوری دامنه روشنایی و رنگ قابل ثبت یا نمایش را نسبت به SDR افزایش می‌دهد.

آیا HDR از 4K بهتر است؟

این دو قابل مقایسه مستقیم نیستند. 4K رزولوشن تصویر را مشخص می‌کند و HDR دامنه روشنایی و رنگ را. یک محتوای 4K می‌تواند SDR باشد و یک محتوای Full HD نیز می‌تواند HDR باشد.

آیا هر تلویزیون HDR تصویر خوبی ارائه می‌دهد؟

خیر. بعضی تلویزیون‌ها فقط سیگنال HDR را دریافت می‌کنند، اما برای نمایش روشنایی و کنتراست آن توان کافی ندارند. روشنایی، سطح مشکی، نوع پنل، local dimming و tone mapping را هم بررسی کنید.

Dolby Vision بهتر است یا HDR10+؟

هیچ پاسخ مطلقی وجود ندارد. هر دو از فراداده پویا استفاده می‌کنند، اما پشتیبانی محتوا و دستگاه‌ها متفاوت است. کیفیت پنل و پردازش تلویزیون معمولاً از نام فرمت مهم‌تر است.

برای تماشای HDR به کابل مخصوص نیاز دارم؟

به «کابل HDR» به‌عنوان یک نام مستقل تکیه نکنید. کابل باید پهنای باند لازم برای رزولوشن، نرخ نوسازی و عمق رنگ موردنظر را داشته باشد و پورت‌های دستگاه نیز باید سازگار باشند.

چرا HDR گوشی با HDR تلویزیون فرق دارد؟

HDR دوربین گوشی معمولاً ترکیب چند نوردهی برای حفظ جزئیات عکس است. HDR تلویزیون به نمایش سیگنال ویدیویی با دامنه روشنایی و رنگ گسترده‌تر مربوط می‌شود. داشتن یکی، وجود دیگری را تضمین نمی‌کند.

آیا HDR مصرف برق را افزایش می‌دهد؟

ممکن است نمایش محتوای HDR، به‌ویژه در روشنایی بالا، مصرف انرژی بیشتری داشته باشد. میزان واقعی به نوع پنل، اندازه تصویر، حالت تصویر و سطح روشنایی انتخاب‌شده بستگی دارد.

چگونه HDR را فعال کنم؟

ابتدا مطمئن شوید محتوا و دستگاه پخش از HDR پشتیبانی می‌کنند. سپس گزینه HDR یا HDMI Enhanced را در ورودی مربوطه فعال کنید و کالیبراسیون تلویزیون، کنسول یا سیستم‌عامل را انجام دهید. نام گزینه‌ها بسته به برند و مدل متفاوت است.

مطالب پیشنهادی