بازگشت به بلاگ
WebRTCکلاس آنلاین

WebRTC چیست؟ آشنایی با کاربردها، قابلیت‌ها و نحوهٔ کار آن

دوریفای۸ دقیقه زمان برای مطالعه
WebRTC چیست؟ آشنایی با کاربردها، قابلیت‌ها و نحوهٔ کار آن
WebRTC چیست؟ آشنایی با کاربردها، قابلیت‌ها و نحوهٔ کار آن

WebRTC چیست؟ آشنایی با کاربردها، قابلیت‌ها و نحوهٔ کار آن

WebRTC فناوری ارتباط زندهٔ صدا، تصویر و داده در مرورگر و برنامه است. اگر بخواهید مدرس و هنرجو از داخل صفحهٔ کلاس با هم صحبت کنند، WebRTC می‌تواند تماس را بدون افزونهٔ مرورگر برقرار کند. اما برای پیدا کردن طرف مقابل و گذر از محدودیت‌های شبکه، برنامه همچنان به سیگنالینگ و گاهی سرور TURN نیاز دارد. این تفاوت برای برآورد امکانات و هزینهٔ یک کلاس آنلاین مهم است.

تکنولوژی WebRTC دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد؟

WebRTC کوتاه‌شدهٔ Web Real-Time Communication است. مجموعه‌ای از ابزارهای برنامه‌نویسی و استانداردهاست که دریافت صدا و تصویر، برقراری ارتباط میان دو طرف و انتقال داده با تأخیر کم را ممکن می‌کند. تماس تصویری در یک صفحهٔ وب، نمایش صفحه در جلسه و تبادل داده میان شرکت‌کنندگان، نمونه‌هایی از کاربرد آن هستند. مستندات WebRTC در MDN اجزای اصلی این فناوری را معرفی می‌کند.

در ارتباط «همتا به همتا» یا P2P، دو دستگاه پس از هماهنگی اولیه تلاش می‌کنند صدا، تصویر یا داده را مستقیم جابه‌جا کنند. اتصال مستقیم همیشه ممکن نیست؛ شبکه یا فایروال می‌تواند مانع آن شود. در این شرایط، سرور TURN ترافیک را میان طرفین عبور می‌دهد. پس هنگام انتخاب WebRTC برای یک محصول، مسیر واقعی تماس را هم باید در کنار تجربهٔ کاربر بررسی کرد.

قابلیت‌های اصلی WebRTC کدام‌اند؟

WebRTC به تماس تصویری محدود نمی‌شود. ابزارهای آن سه نیاز رایج را پوشش می‌دهند:

نیاز محصولابزار اصلینکتهٔ اجرایی
تماس صوتی و تصویریgetUserMedia برای دریافت صدا و تصویر؛ RTCPeerConnection برای اتصالکاربر باید دسترسی به دوربین و میکروفون را تأیید کند.
نمایش صفحه در جلسهgetDisplayMedia برای انتخاب صفحه یا پنجره؛ RTCPeerConnection برای انتقالکاربر محتوایی را که می‌خواهد به اشتراک بگذارد انتخاب می‌کند.
تبادل داده، مانند پیام یا بخش‌هایی از فایلRTCDataChannelبرنامه باید ارسال و دریافت پیام‌ها و تقسیم فایل‌های بزرگ به بخش‌های کوچک‌تر را مدیریت کند.

این ابزارها به‌تنهایی یک محصول کامل نمی‌سازند. WebRTC مشخص نمی‌کند اتاق کلاس چگونه ایجاد شود، چه کسی وارد آن شود، نقش مدرس و هنرجو چگونه تعریف شود یا فایل ضبط‌شده کجا بماند. سازندهٔ محصول باید این بخش‌ها را طراحی کند؛ WebRTC ابزار ارتباط زنده را در اختیار او می‌گذارد.

یک تماس WebRTC چگونه برقرار می‌شود؟

فرض کنید مدرس و هنرجو وارد اتاق گفتگوی تصویری شده‌اند. پیش از آنکه تصویر به طرف مقابل برسد، برنامه باید اجازهٔ استفاده از دستگاه‌ها را بگیرد و مسیر ارتباط را پیدا کند. روند کلی این است:

  1. دریافت رسانه: صفحه با getUserMedia برای دسترسی به دوربین و میکروفون اجازه می‌خواهد. اگر کاربر درخواست را رد کند یا دستگاهی در دسترس نباشد، برنامه باید وضعیت را به او نشان دهد. اشتراک صفحه نیز درخواست جداگانه‌ای با getDisplayMedia دارد.
  2. هماهنگی دو طرف: برنامه اطلاعات آغاز تماس را در قالب پیشنهاد و پاسخ، یا offer و answer، ردوبدل می‌کند. این اطلاعات با قالب SDP توصیف می‌شوند و انتقالشان بر عهدهٔ «سیگنالینگ» است. WebRTC روش سیگنالینگ را تعیین نمی‌کند؛ برنامه باید راهی برای رساندن این پیام‌ها به طرف مقابل فراهم کند.
  3. پیدا کردن مسیر شبکه: سازوکار ICE مسیرهای ممکن میان دو دستگاه را بررسی می‌کند. سرور STUN کمک می‌کند دستگاه نشانی و درگاه قابل مشاهدهٔ خود از بیرون شبکه را پیدا کند. اطلاعات مربوط به مسیرهای پیدا‌شده نیز از راه سیگنالینگ به طرف مقابل می‌رسد.
  4. اتصال مستقیم یا عبور از واسط: اگر مسیر مستقیم برقرار شود، رسانه از همان راه می‌گذرد. اگر شبکه‌ها اجازه ندهند، TURN می‌تواند صدا، تصویر و داده را میان دو طرف رله کند. تفاوتش با STUN همین است: STUN به کشف نشانی کمک می‌کند، اما ترافیک تماس از TURN عبور می‌کند.
  5. شروع تبادل: پس از اتصال، برنامه صدا، تصویر یا داده را ارسال و دریافت می‌کند. در همین مرحله نیز باید برای تغییر کیفیت شبکه یا قطع تماس رفتار روشنی داشته باشد.

بنابراین، پاسخ به پرسش «آیا WebRTC به سرور نیاز دارد؟» به مسیر تماس بستگی دارد. برای هماهنگی اولیه، برنامه به سازوکار سیگنالینگ نیاز دارد؛ در بعضی شبکه‌ها هم اتصال بدون رلهٔ TURN برقرار نمی‌شود. انتقال مستقیم رسانه ممکن است، اما تضمینی نیست. راهنمای زیرساخت WebRTC در web.dev نقش این بخش‌ها را توضیح می‌دهد.

WebRTC در چه محصولاتی کاربرد دارد؟

کلاس آنلاین تعاملی: مدرس می‌تواند زنده صحبت کند، تصویر خود را نشان دهد و صفحه‌اش را هنگام حل تمرین به اشتراک بگذارد. وقتی چند نفر هم‌زمان صحبت می‌کنند یا شمار شرکت‌کنندگان بالا می‌رود، معماری تماس و ظرفیت سرورها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. WebRTC به‌تنهایی مدیریت یک کلاس پرجمعیت را حل نمی‌کند.

پشتیبانی تصویری: اگر توضیح متنی کافی نباشد، کاربر و کارشناس می‌توانند در محیط محصول تماس بگیرند و مسئله را با صدا و تصویر بررسی کنند. ورود به تماس، صف انتظار و ثبت سابقهٔ گفتگو همچنان به امکاناتی در خود محصول نیاز دارند.

تبادل فایل یا داده: دو شرکت‌کننده می‌توانند با RTCDataChannel پیام یا فایل مربوط به جلسه را ردوبدل کنند. برای فایل حجیم، برنامه باید آن را بخش‌بندی کند، روند ارسال را نشان دهد و قطع ارتباط را مدیریت کند. راهنمای کانال داده در MDN دربارهٔ اندازهٔ پیام و پیامدهای ارسال دادهٔ حجیم توضیح می‌دهد.

مزایا و محدودیت‌های WebRTC برای تصمیم‌گیری

مزیت روشن WebRTC این است که ارتباط زنده را در مرورگر فراهم می‌کند. شرکت‌کننده می‌تواند لینک کلاس یا تماس را باز کند و، پس از دادن اجازهٔ لازم، وارد گفتگو شود؛ افزونهٔ جداگانه‌ای لازم نیست. صدا، تصویر، اشتراک صفحه و کانال داده نیز می‌توانند در یک محصول کنار هم به کار بروند.

کیفیت این تجربه به شبکهٔ طرفین و معماری برنامه بستگی دارد. اینترنت ضعیف، محدودیت فایروال و استفاده از رلهٔ TURN هم بر تماس اثر می‌گذارند و هم می‌توانند هزینهٔ زیرساخت را بالا ببرند. TURN ترافیک رسانه را عبور می‌دهد و پهنای باند سرور مصرف می‌کند. در نتیجه، رایگان بودن استفاده از استاندارد WebRTC به معنی بی‌هزینه بودن راه‌اندازی و نگهداری تماس نیست.

با افزایش شمار شرکت‌کنندگان، طراحی نیز پیچیده‌تر می‌شود. یک تماس دونفره از نظر مصرف شبکه، مدیریت جریان‌های صدا و تصویر و کنترل دسترسی با کلاس پرجمعیت فرق دارد. پیش از ساخت کلاس زنده، مشخص کنید چند نفر قرار است هم‌زمان صدا و تصویر داشته باشند، اینترنتشان در چه وضعی است و آیا ضبط یا بازپخش می‌خواهید. پاسخ این پرسش‌ها معماری و خدمات موردنیاز در کنار WebRTC را روشن‌تر می‌کند.

امنیت و حریم خصوصی در WebRTC چگونه است؟

WebRTC رسانه و دادهٔ در حال انتقال را رمزنگاری می‌کند. امنیت محصول، با این حال، به شیوهٔ پیاده‌سازی بخش‌های دیگر نیز بستگی دارد: سیگنالینگ، ورود افراد به اتاق، دسترسی به تماس و نگهداری اطلاعات باید درست طراحی شوند. اگر سرویسی واسط رسانه را دریافت یا پردازش کند، نمی‌توان بدون بررسی معماری آن ادعا کرد که ارتباط در تمام مسیر فقط برای دو کاربر قابل مشاهده است.

مرورگر برای دسترسی به دوربین و میکروفون از کاربر اجازه می‌گیرد. getUserMedia نیز در بستر امن، مانند صفحهٔ HTTPS، در دسترس است. کاربر باید بداند کدام سایت چه دسترسی‌ای می‌خواهد؛ سازندهٔ محصول هم باید هنگام رد شدن مجوز، پیام خطای روشن و راهی ساده برای قطع دوربین و میکروفون فراهم کند. مستندات getUserMedia در MDN شرایط مجوز و بستر امن را شرح می‌دهد.

تفاوت WebRTC و WebSocket چیست؟

WebSocket ارتباطی دوطرفه میان مرورگر و سرور برقرار می‌کند. در یک برنامهٔ تماس، می‌تواند پیام‌های سیگنالینگ، از جمله پیشنهاد و پاسخ، را به طرف مقابل برساند. WebRTC پس از هماهنگی، مسیر انتقال زندهٔ صدا، تصویر یا داده را برقرار می‌کند؛ مسیری که بسته به شرایط شبکه مستقیم است یا از TURN می‌گذرد.

مثلاً در کلاس آنلاین، WebSocket می‌تواند خبر شروع تماس و اطلاعات لازم برای برقراری آن را میان مدرس و هنرجو جابه‌جا کند. سپس WebRTC صدا و تصویر را منتقل می‌کند. این دو ابزار در چنین طراحی‌ای کارهای متفاوتی دارند: یکی پیام‌های هماهنگی را از راه سرور می‌رساند و دیگری ارتباط زنده را برقرار می‌کند.

پرسش‌های متداول دربارهٔ WebRTC

آیا برای استفاده از WebRTC باید برنامه یا افزونه نصب کرد؟

اگر قابلیت تماس در مرورگر سازگار پیاده‌سازی شده باشد، کاربر معمولاً به افزونهٔ جداگانه نیاز ندارد. باید صفحهٔ ارائه‌دهندهٔ تماس را باز کند و برای استفاده از دوربین یا میکروفون اجازه بدهد. پشتیبانی و رفتار قابلیت‌های موردنیاز را نیز باید روی مرورگرها و دستگاه‌های مخاطبان محصول آزمود.

آیا تماس WebRTC همیشه مستقیم و همتا به همتا است؟

خیر. WebRTC برای یافتن مسیر مستقیم تلاش می‌کند، اما محدودیت‌های شبکه گاهی مانع آن می‌شوند. در این حالت، سرور TURN صدا، تصویر یا داده را میان طرفین عبور می‌دهد. هماهنگی اولیهٔ تماس نیز از مسیر جداگانهٔ سیگنالینگ انجام می‌شود.

STUN و TURN چه فرقی دارند؟

STUN به دستگاه کمک می‌کند نشانی قابل مشاهدهٔ خود از بیرون شبکه را پیدا کند تا امکان اتصال مستقیم بررسی شود. اگر مسیر مستقیم برقرار نشود، TURN خودِ ترافیک تماس را رله می‌کند. به همین دلیل استفاده از TURN پهنای باند سرور را مصرف می‌کند.

آیا WebRTC برای کلاس آنلاین کافی است؟

WebRTC ابزار انتقال زندهٔ صدا، تصویر و داده را فراهم می‌کند، اما مدیریت کلاس را بر عهده نمی‌گیرد. ساخت اتاق، تعیین دسترسی و نقش مدرس و هنرجو، ضبط جلسه و تماس گروهی به طراحی و زیرساخت جداگانه نیاز دارند. نیازهای یک گفتگوی دونفره نیز با کلاس پرجمعیت یکسان نیست.

آیا WebRTC امن است؟

رسانه و داده در مسیر انتقال WebRTC رمزنگاری می‌شوند و دسترسی به دوربین و میکروفون به اجازهٔ کاربر نیاز دارد. برای امنیت کل محصول باید سیگنالینگ، کنترل دسترسی، پردازش رسانه و نگهداری داده‌ها را هم بررسی و درست پیاده‌سازی کرد.


یه سایت آموزشی سریع برای شروعی جدی

با زیرساخت سریع دوریفای سایتت رو راه بنداز؛ بدون دردسر فنی و خرید جداگانه‌ی هاست و دامنه. دوره‌هات امن می‌مونن و پرداخت‌ها هم از درگاه دوریفای انجام می‌شن. سایتتو راه بنداز

مطالب پیشنهادی